te czasy nazwano "erą bezprzewodowej telegrafii". W radiotelegrafii informacje są przesyłane za pomocą impulsów fal radiowych o dwóch różnych długościach zwanych "kropka" i "kreska”, które radiotelegrafista wytwarzał przy pomocy klucza telegraficznego podczas nadawania nadajnikiem wiadomości tekstowych zakodowanych kodem Morse’a, a odbierane były w odbiorniku w postaci sygnałów, które były odkodowane i przekształcane na dźwięk w głośniku, tłumaczone z kodu Morse’a i zapisywane przez radiooperatora alfanumerycznym tekstem. Począwszy od I wojny światowej nastąpił rozwój łączności bezprzewodowej, podczas II wojny światowej szkolono radiotelegrafistów na potrzeby sił zbrojnych. Żołnierze radiooperatorzy znajdują się we wszystkich rodzajach wojsk, zapewniając łączność. Radiooperatorów użytkują także policje, straże graniczne, straże pożarne, służby specjalne oraz w wyszkoleni w ramach wyszkolenia specjalistycznego Cichociemni oraz partyzanci m.in. podczas II wojny światowejhttps://www.szpzl-zegrze.waw.pl/pdf/publikacje/io/1.pdf ppłk Mieczysław Hucał Łączność radiowa w czasie II wojny światowej. W czasie II wojny światowej znaczna ilość kobiet na tyłach pełniła funkcje radiotelegrafistek, np.