Gustav Schultz (ur. ok. 1825, zm. 1874Kamienica poznańskich lekarzy, Kronika Miasta Poznania 2001 nr 1; Lekarze) – niemiecki architekt działający w Poznaniu.
Życiorys Wykształcenie wyższe zdobył najprawdopodobniej w Berlinie, a około 1853 osiedlił się w Poznaniu. Ożenił się z córką miejscowego przedsiębiorcy budowlanego, Teodora Sterna. Był architektem, który spopularyzował w Poznaniu monumentalne, bogato zdobione kamienice o wykwintnych fasadach. Początkowo jego styl był linearny i drobiazgowo opracowywany, a z czasem wyewoluował w kierunku bogatego neorenesansu. Stał się architektem głównie niemieckich i żydowskich (w Poznaniu zniemczonych) elit burżuazyjnych, nie stroniąc od projektowania obiektów przemysłowych, a Gotthilf Berger zlecił mu zaprojektowanie Miejskiej Szkoły Realnej. Nie unikał eksperymentowania i wprowadzania nowych technik oraz materiałów, co spowodowało, że powierzono mu projekt Zakładu Sacré-Coeur na Wildzie (wspomagał go w tej realizacji Stanisław Hebanowski). Jako pierwszy architekt na terenie Poznania wprowadzał od 1855 żeliwne klatki schodowe, a potem (m.in. w Szkole Realnej) stropy z belek żelaznych i belki żelazne ponad otworami witryn handlowych reprezentacyjnych kamienic miejskich. Zaprojektował m.in. fabryki Weitza (1864-1869) i braci Friedmann (przed 1866)red.