Podczas kampanii wrześniowej w 1939 pomagała ludności warszawskiej Pragi, za co odznaczono ją Krzyżem Walecznych. Jako żona Węgra musiała wyjechać na Węgry, gdzie uczestniczyła w życiu polonijnym, badała polską Polonię na Węgrzech, a także (już po wojnie) ogłosiła prace socjologiczne na jej temat.
Razem z mężem Tiborem Csorba wrócili do Polski wraz z transportem repatriantów w sierpniu 1945 i zamieszkali w Krakowie, gdzie wykładała socjologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Oprócz tego prowadziła działalność wykładową na Wyższej Szkole Pedagogicznej oraz Wyższej Szkole Nauk Społecznych. Od 1953 przebywała w Warszawie. Prowadziła badania w ramach Instytutu Pedagogiki (m.in. badała uwarunkowania życiowe dzieci i młodzieży na warszawskiej Woli). Od około połowy lat 60. XX w. zainteresowała się socjologią medycyny. W 1966 została pracownikiem Instytutu Filozofii i Socjologii PAN. Habilitowała się w 1966 u prof. Jana Szczepańskiego (praca Szpital – pacjent. System społeczny kliniki internistycznej). Publikowała w czasopismach Zdrowie Psychiczne i Szpitalnictwo Polskie.