Nowy kościół Wydaje się, że w XVI wieku oba kościoły stały tak blisko siebie, że w pewnym momencie przekształcone zostały w jeden budynek. Była to częsta praktyka. Około połowy XVIII wieku (1747) kościół Zbawiciela był bliski zawalenia. Odbudowany został dzięki szczodrości ofiarodawców; jest to ta część, gdzie dziś przebywają wierni. Pozostałością rozebranego kościoła Nawiedzenia jest dziś apsyda oraz, znajdująca się na jej tyłach, zakrystia. Można to łatwo zobaczyć, porównując łuki sufitowe – delikatnie zaostrzone w części wiernych, oraz koliste w apsydzie. W latach pięćdziesiątych XX wieku w budynku podjęto prace renowacyjne. Zbudowana została wtedy nowa fasada, dostawiono też przypory do ścian bocznych.
Wygląd zewnętrzny Boczne ściany wzmocnione są od zewnątrz przyporami. Ich zadaniem jest nie tylko wzmocnienie ścian, ale także podtrzymywanie ciężaru dachu. Dach dwuspadowy, po każdej stronie dwa proste kamienne rzygacze do odprowadzania wody opadowej. Na tyle dachu prosta konstrukcja łukowa bell-cot, mieszcząca niewielki dzwon.
Przed kościołem znajduje się niewielki prostokątny dziedziniec, na którym corocznie gromadzą się wierni podczas festynu w święto patronalne kaplicy.