Sezon 1949/1950 – Teatr Nowy (Scena Komediowo-Muzyczna), spektakle m.in.: Oszust oszukany (Volpone) Bena Jonsona (Leone) w reżyserii Janusza Warneckiego (premiera 1 listopada 1949) i Mąż przeznaczenia Bernarda Shawa w reżyserii Ireny Babel (premiera 13 listopada 1949).
W lipcu 1950 roku po raz pierwszy asystował reżyserowi Ludwikowi René przy Interwencji Lwa Sławina w Teatrze Ateneum w Warszawie, a 1 czerwca 1952 zadebiutował jako reżyser teatralny w spektaklu Ich czworo Gabrieli Zapolskiej zrealizowanym w Teatrze Współczesnym w Warszawie.
W 1953 roku ukończył studia na Wydziale Reżyserskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie.
W latach 1957–1969 pracował jako „etatowy” reżyser w Teatrze Komedia w Warszawie. W latach 1960–1961 również jako reżyser w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie, Od 1 sierpnia 1961 do 30 września 1961 był reżyserem, a w latach 1961–1969 dyrektorem naczelnym i artystycznym w Praskim Teatrze Ludowym w Warszawie.
W latach 1969–1981 był reżyserem w Teatrze Polskim w Warszawie, a pomiędzy 1971–1972 reżyserem w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi. W końcu wrócił do Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie, gdzie pracował pomiędzy 1974 a 1975 rokiem.