Środkowe interkolumnium było szersze od pozostałych i zwieńczone łukiem pełnym nakrytym szerokim, trójkątnym przyczółkiem, nad pozostałymi wznosiło się natomiast płaskie belkowanie. Wewnątrz fasady znajdowały się nisze z posągami. Propylejami przechodziło się na sześciokątny dziedziniec otoczony kolumnadą o długości i szerokości 50 metrów. Zarówno propyleje, jak i sześciokątny dziedziniec są najmłodszymi elementami kompleksu i pochodzą z ostatniego etapu prac budowlanych, przypadającego na panowanie Karakalli i Filipa Araba. Ich „barokowa” forma kontrastuje z utrzymanymi w bardziej klasycznych formach architektonicznych pozostałymi elementami kompleksu.
Za dziedzińcem sześciokątnym znajduje się olbrzymi prostokątny dziedziniec o wymiarach 135×113 m, ukończony za czasów Antonina Piusa. Z trzech stron otaczał go portyk z niszami na przemian półkolistymi i prostokątnymi, przedzielonymi kolumnami. Dodatkowo dziedziniec obiegała jeszcze jedna kolumnada z 84 kolumnami wykonanymi z czerwonego granitu importowanego z Górnego Egiptu. Za panowania Justyniana część kolumn wywieziono do Konstantynopola, gdzie zostały użyte przy konstrukcji kościoła Mądrości Bożej. Innych użył dziesięć wieków później sułtan Sulejman Wspaniały do budowy meczetu w Stambule.