Podczas serii finałowej obowiązywały takie same zasady jak podczas indywidualnych zawodów Pucharu Świata.
Trzydziestu zawodników, którzy awansowali do serii finałowej, zdobyli punkty do klasyfikacji Pucharu Świata według identycznych zasad jak w pozostałych konkursach tej rangi. Wszyscy uczestnicy zawodów głównych uzyskali także punkty do klasyfikacji generalnej Turnieju Czterech Skoczni, w której sumowano wyniki uzyskane we wszystkich seriach konkursowych.
Skoki oceniano w taki sam sposób jak podczas pozostałych zawodów Pucharu Świata. Za osiągnięcie odległości równej punktowi konstrukcyjnemu zawodnik otrzymywał 60 punktów; za każdy metr powyżej tej granicy uzyskał dodatkowo 1,8 punktu, natomiast za każdy metr poniżej odejmowano mu analogiczną liczbę punktów. Styl skoku i lądowania podlegało ocenie przez pięciu sędziów wybranych przez FIS, którzy mogli przyznać maksymalnie po 20 punktów. Dwie skrajne noty (najwyższa i najniższa) nie były wliczane do noty łącznej zawodnika. Ponadto wpływ na ocenę końcową skoczka miał przelicznik za prędkość i kierunek wiatru oraz za ewentualną zmianę długości najazdu. Jeżeli zawodnik skakał z niższej belki startowej, otrzymał dodatkowe punkty, jeżeli skakał z wyższej – punkty zostały mu odjęte.