Inne nauczane przedmioty to: arytmetyka, kaligrafia, rysunek, pedagogika szkolna (elementy), przyroda, geografia, historia, a także języki: polski i niemiecki. W 1862 wprowadzono dalsze zmiany programowe, szczególnie w zakresie elementów pedagogicznych. Dodano również gramatykę, ogrodnictwo i muzykę. Tygodniowo odbywano 42–46 godzin lekcyjnych w 1833 i 31–41 godzin w 1862. Warunki higieniczne w szkole były złe.
Początkowo przyjmowano dwunastu uczniów, potem trzydziestu (choć często nie było kompletu). Około 1850 było to już 70–80 wychowanków, w tym trzydziestu kształconych darmowo. Z uwagi na małą atrakcyjność zawodu nauczyciela ludowego (głównie niskie wynagrodzenie i ciężka praca) wśród uczniów seminariów dominowali przedstawiciele grup społecznych, dla których zdobycie tytułu nauczycielskiego stanowiło awans społeczny (chłopi, robotnicy, rzemieślnicy). W całym okresie funkcjonowania seminarium wykształciło 1193 nauczycieli, którzy zasilili szkoły wiejskie. W końcowej fazie funkcjonowania w placówce nauczało siedmiu nauczycieli, w tym pięciu Polaków. Polska dominacja wśród kadry pedagogicznej, położenie na Śródce (zamieszkałej głównie przez niezbyt majętne rodziny polskie), w pobliżu silnego ośrodka polskiego katolicyzmu na Ostrowie Tumskim i coraz bardziej polski charakter nauczania był bardzo nie na rękę władzom pruskim.