Walki jednych klas społecznych z drugimi Benedykt XV zauważa, że ludzkość jest podzielona. Ubodzy na skutek podżegaczy nienawidzą osób, które posiadają majątek. Stwierdza, że z prawdy, iż ludzie są z natury równi, nie wynika to, że wszyscy powinni zajmować równe stanowiska, lecz takie, jakie swoim działaniem potrafili zdobyć. Zauważa, że osoby bogate nie przywłaszczyły sobie majątku ludzi biednych oraz że swój los można poprawić uczciwą pracą. Benedykt XV ubolewa również nad rozlewem krwi podczas zamieszek wywołanych walką klas. Wzywa również osoby zajmujące wyższe pozycje, aby traktowały ludzi z niższych klas jak braci.

Nadmierne pożądanie dóbr doczesnych Papież stwierdza, że źródłem problemów, o których wcześniej rozprawiał jest chciwość oraz teza, że nie ma szczęśliwego życia wiecznego, a szczęście można osiągnąć tylko na ziemi. Teza ta połączona jest z zazdrością względem bogatych oraz nienawiścią względem władzy, która nie dopuszcza do rabunków.

Aby zaradzić tym prądom Benedykt XV wzywa do miłości bliźniego oraz do przypominania nauki Kościoła.