frameless|upright=1.5|right Monety Zygmunta I Starego (1503–1548) – monety bite za panowania Zygmunta Jagiellona jako:
władcy księstwa głogowskiego w latach 1503–1506, króla Polski w latach 1506–1548, władcy Wielkiego Księstwa Litewskiego w latach 1506–1536 (z tą datą wybito ostatnią litewską monetę Zygmunta I).
Charakterystyka okresu monetarnego
Panowanie Zygmunta I Starego wyróżniło się w tysiącletniej historii polskiego pieniądza. Wprowadzenie w latach 1526–1535 ordynacji menniczych de facto całkowicie zmieniło system monetarny ze średniowiecznego, opartego wcześniej na denarze, a później na półgroszu, do bimetalicznego, wielogatunkowego, z dużym zróżnicowaniem wielokrotności i frakcji. Szczególnym dokonaniem władcy było wprowadzenie na rynek rodzimej grubej monety srebrnej i to nie tylko w postaci groszy, których nie produkowano od czasów Kazimierza III Wielkiego, ale i również w formie kilkukrotnie więcej wartych:
groszy poszóstnych (szóstaków) oraz groszy potrójnych (trojaków).
Z nieco mniejszym powodzeniem udało się wprowadzić do powszechnego obiegu dukaty, co przyniosło nie za bardzo trwały efekt, głównie spowodowany brakiem kruszcu.