Do 1529 r. miała charakter miejski, po czym stała się królewską mającą produkować wspólne pieniądze dla Korony i Prus. Za rezygnację z posiadanego prawa menniczego oraz w ramach czynszu dzierżawnego miasto otrzymywało rocznie kwotę 500 złotych polskich. Uruchomienie królewskiej mennicy w Toruniu spowodowało częściowe zamknięcie zakładu krakowskiego, gdzie bito od tego czasu głównie monety złote, a spora część personelu, wraz z Justem Decjuszem, przeniosła się do Torunia. Chociaż legendy monet odnosiły się do Prus –

(z tego powodu nazywanych monetami ziem pruskich), to od 1530 r. walory te miały prawo obiegu w całej Rzeczypospolitej. Ciągłe intrygi, nierespektowanie zarządzeń i skargi składane do króla przez stany pruskie, doprowadziły do nakazu zamknięcia zakładu w 1535 r.

Mennica w Wilnie

Bito w niej monety dla Litwy, na stopę litewską. Funkcjonowała nieprzerwanie (półgrosze litewskie) od roku 1508. Pod koniec 1529 r. została zamknięta. Uruchomiono ją powtórnie w roku 1535, bijąc przez dwa kolejne lata grosze litewskie. W 1545 roku król oddał Litwę, a więc i mennicę wileńską, młodemu Zygmuntowi Augustowi.

Mennice miejskie Gdańska