Zresztą samo wprowadzenie złotego obrachunkowego na Litwie spotkało się z silnym oporem tamtejszego rynku przywykłego do półgrosza – przykładem była listowna groźba surowych kar skierowana przez króla do namiestnika Żmudzi Mikołaja Narbutta.
Zmiana systemu monetarnego Litwy (1534–1535) charakteryzowała się również „przesunięciem znaczeniowym” – grosz litewski z 1535 r. był pierwszą monetą „Wielkiego Księstwa”, a nie jak dotąd – „Wielkiego Księcia”.
Zgodnie z postulatami Decjusza ikonografia monet została istotnie zmodyfikowana. Nowe pieniądze musiały się bardzo różnić od dotychczas obiegających.
Przy okazji reform przeprowadzono kampanię przeciwko niechcianym półgroszom świdnickim Ludwika II Jagiellończyka – w 1527 r. sejm ogłosił skup tych walorów po kursie pięciu nowych denarów za sztukę.
Zrealizowana w myśl decyzji sejmu piotrkowskiego z 16 lutego 1528 r. emisja dukata, osiągnęła po raz pierwszy skalę pozwalającą na stwierdzenie wprowadzenia złota do obiegu.