Podczas swoich rządów przyczynił się do poprawy warunków życia ubogich warstw ludności – 31 marca 1612 opracował (wraz z Janem Chróściejewskim), uchwalony potem statut o bezpłatnym leczeniu biednych mieszkańców Poznania.
W dniach 26 września – 9 października 1611 oraz 12 lutego – 27 marca 1615, jako poseł miejski, reprezentował interesy miasta Poznania na sejmach walnych w Warszawie. Szymon Starowolski w 1639 opisywał go jako cieszącego się sławą w Polsce lekarza-praktyka.
Jedna z hipotez mówi, że w 1588 król Zygmunt III uszlachcił go, ale nie potwierdzają tego żadne źródła.
Rodzina Jego dziad (Jan Ćwikała) pochodził z Borku i był tam poddanym. W 1586 jego stryj (Grzegorz z Borku) został uwolniony z poddaństwa przez Bnińskich. Miał brata ciotecznego, Sebastiana Dicjusza, od którego otrzymał część księgozbioru, który ten odziedziczył z kolei po rajcy i burmistrzu poznańskim, Łukaszu Dicjuszu – doktorze medycyny i filozofii. Jego siostrą była Anna Dominowska.
Był żonaty z Katarzyną, córka Jana Schedla, poznańskiego pisarza ławniczego. Miał z nią dwóch synów i cztery córki.
Przypisy
Kategoria:Polscy lekarze Kategoria:Burmistrzowie Poznania (I Rzeczpospolita) Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Urodzeni w 1570 Kategoria:Zmarli w 1630