frame|right|Przykładowe konfiguracje pentagramma mirificum thumb|348px|Zależności między kątami i bokami pięciu trójkątów prostokątnych przyległych do wewnętrznego pięciokąta: ich koła Nepera zawierają przesunięte cyklicznie części
Pentagramma mirificum (łac. cudowny pentagram) – w geometrii sferycznej wielokąt gwiaździsty złożony z pięciu łuków kół wielkich, którego wszystkie kąty wewnętrzne są proste. Figurę tę opisał John Napier w pracy Mirifici Logarithmorum Canonis Descriptio (Opis cudownej tabeli logarytmów) z roku 1614 wraz z regułą Nepera, która wiąże wartości funkcji trygonometrycznych pięciu części trójkąta sferycznego prostokątnego (dwóch kątów i trzech boków). Własności pentagramma mirificum badał między innymi Carl Friedrich Gauss.
Własności geometryczne Na sferze miarą kąta wyraża się zarówno kąty, jak i boki trójkątów sferycznych (łuki kół wielkich). Kąty i są proste. Miara łuków i wynosi W pięciokącie sferycznym każdy wierzchołek jest biegunem przeciwległego boku. Na przykład punkt jest biegunem równika punkt – biegunem równika i tak dalej. Miara kąta zewnętrznego przy każdym wierzchołku pięciokąta jest równa mierze przeciwległego boku. Na przykład i tak dalej.