Upierzenie w większości czarne, na grzbiecie i skrzydłach występują podłużne pasy i plamy barwy srebrzystoszarej. Głowa i szyja mają barwę czekoladowobrązową. Wyróżnia się biała broda, gardło i wąska linia ciągnąca się od tyłu oka do boku szyi. Spód ciała czarny, połyskliwy. Występuje nieznaczny dymorfizm płciowy; samice mają bardziej matowe upierzenie przodu i boku głowy, zaś na grzbiecie czerń piór przechodzi w głęboki brąz. Część barkówek oraz pokryw skrzydłowych górnych przybiera formę ozdobnych, lancetowatych lub podobnych do wstęgi piór. Biegnie przez nie jaskrawy jasnoszary pas o szerokości 10–15 mm. Występuje u ptaków obojga płci. Długi, sztywny i wachlarzowaty ogon składa się z 12 sterówek.

Tęczówka żółta (matowa w sezonie spoczynkowym, jaskrawa – w lęgowym). W 1880 roku Legge odnotował sprzeczną informację, jakoby tęczówka miała być perłowa, co przytoczył później m.in. Oates. Według Pennanta wężówki indyjskie cechuje przeszywające spojrzenie. Dziób w sezonie lęgowym jaskrawożółty, w sezonie spoczynkowym bardziej matowy. Można natrafić na odmienne opisy, przykładowo Ripley (1979) dziób opisał jako ciemnobrązowy z żółtawą żuchwą i czarnym zakończeniem. Język zachował się w formie szczątkowej.