Ostrza równe, tej samej barwy. Trzon Wysokość 15–40 mm, grubość 0,5–2 mm, cylindryczny, nagi, żółtawy, przeźroczysty, błyszczący, czasami z rozproszonymi srebrzystymi włókienkami. Miąższ Bardzo cienki, tej samej barwy co powierzchnia, bez zapachu i bez smaku. Cechy mikroskopowe Zarodniki w widoku z boku izodiametryczne, 5–6–kątne, o wymiarach 8 × 10 μm. Podstawki 35–50 × 10–14 μm, 4–zarodnikowe, ze sprzążkami. Pomiędzy podstawkami baryłkowate lub cylindryczne cheilocystydy z nabrzmiałą podstawą i długą, zwężającą się szyjką. Mają wymiary 18–60 × 4–10 × 2–7 μm. Strzępki skórki kapelusza wąskie, cylindryczne, o szerokości 2,5–11 μm. Strzępki skórki i górnej części tramy zawierają wewnątrzkomórkowy, inkrustujący pigment. W strzępkach występują sprzążki.
Występowanie i siedlisko Dzwonkówka olszowa jest dość częsta i szeroko rozprzestrzeniona w Europie. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski podano wiele stanowisk. Nowsze stanowiska podaje internetowy atlas grzybów. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status R – gatunek rzadki.
Występuje na ziemi wśród mchów, szczególnie bielistki siwej, na kwaśnych, piaszczystych glebach. Owocniki od lipca do października. W Polsce występuje w różnego typu lasach, zwłaszcza z olszą, bukiem i sosną.
Przypisy
Kategoria:Dzwonkówkowate Kategoria:Mykobiota Polski