Po wojnie był nawigatorem pułku lotnictwa szturmowego, dowódcą eskadry i zastępcą dowódcy pułku lotnictwa szturmowego w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, w 1951 ukończył Akademię Wojskowo-Powietrzną w Monino i został pomocnikiem dowódcy pułku lotnictwa myśliwskiego w Moskiewskim Okręgu Obrony Przeciwlotniczej, 1959-1963 dowodził oddziałem lotniczym w Środkowej Azji, w 1965 ukończył Wojskową Akademię Sztabu Generalnego. Był zastępcą dowódcy 7 Korpusu Obrony Przeciwlotniczej w Briańsku i 1966-1967 dowódcą 3 Korpusu Obrony Przeciwlotniczej w Jarosławiu, od kwietnia 1967 do lutego 1970 był pomocnikiem przedstawiciela Głównego Dowództwa Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw-Stron Układu Warszawskiego ds. obrony przeciwlotniczej w ludowym Wojsku Polskim, 1970-1973 ponownie dowodził 3 Korpusem Obrony Przeciwlotniczej w Jarosławiu. Od sierpnia 1973 do lipca 1976 dowodził 11 Samodzielną Armią Obrony Przeciwlotniczej na Dalekim Wschodzie, od lipca 1976 do stycznia 1980 był zastępcą głównodowodzącego Wojskami Obrony Przeciwlotniczej ds. Przysposobienia Bojowego, następnie zakończył służbę wojskową. W 1960 otrzymał tytuł lotnika wojskowego 1 klasy.