Od kwietnia 1944 do maja 1945 dowodził 571 pułkiem lotnictwa szturmowego, walczył na 1 (kwiecień-sierpień 1944) i 4 Froncie Ukraińskim (sierpień 1944–-maj 1945), brał udział w operacji lwowsko-sandomierskiej, wschodniokarpackiej, zachodniokarpackiej, morawsko-ostrawskiej i praskiej. Wykonał 119 lotów bojowych, w walkach powietrznych strącił osobiście 3 i w grupie 6 samolotów wroga. Po wojnie do lutego 1946 dowodził pułkiem lotnictwa szturmowego w Karpackim Okręgu Wojskowym, w 1950 ukończył Akademię Wojskowo-Powietrzną w Monino, 1950–1951 był inspektorem lotnictwa szturmowego w Głównej Inspekcji Armii Radzieckiej, później został pomocnikiem dowódcy 74 Dywizji Lotnictwa Szturmowego w Zabajkalskim Okręgu Wojskowym, w styczniu 1952 został zastępcą dowódcy, a w grudniu 1953 dowódcą 159 Dywizji Lotnictwa Szturmowego na Sachalinie (do października 1955). W 1957 ukończył Wyższą Akademię Wojskową i 1957–1962 był dowódcą 83 Samodzielnej Stacji Inżynieryjno-Lotniczej Lotnictwa Dalekiego Zasięgu, a 1962–1965 zastępcą dowódcy 30 Armii Powietrznej w Nadbałtyckim Okręgu Wojskowym (w Rydze), w sierpniu 1965 został zwolniony do rezerwy, 1966–1967 był szefem sektora Specjalnego Biura Konstruktorskiego Mechanizacji Pracy w Rydze. Od 1967 mieszkał w Moskwie, gdzie był m.in. pomocnikiem szefa Zarządu Magistrali i Informacji Aeronawigacyjnej.