Na przełomie 1941/42 powstała nowa organizacja – Wolni Strzelcy i Partyzanci.
Komendantem Krajowym FTP został Charles Tillon, na czele FTP-MOI stanął Ilio Barontini, a następnie Ljubo Ilić.
FTP od początku postawili na rozwój działalności sabotażowej i partyzanckiej, nawoływali do aktywnej walki z okupantem co kontrastowało z polityką Wolnej Francji uważającej, że walka na szeroką skalę powinna się zacząć w chwili inwazji. W swoich działaniach FTPF podlegali stworzonemu w maju 1941 przez PC Frontowi Narodowemu (FN). Do organizacji przyjmowano zarówno mężczyzn, jak i kobiety, a także ludzi o innych poglądach niż komunistyczne (głównie lewicowych)Życie i walka partyzantów, s. 6..
Walka zbrojna thumb|Trzech maquis FTPF z partyzanckiego obozu Roche-Saint-Secret-Béconne, maj 1943 FTP byli pierwszą organizacją Ruchu Oporu, która rozwinęła swą działalność zarówno w strefie okupowanej, jak i w strefie wolnej (wzrost aktywności tam wzrósł po rozpoczęciu okupacji Państwa Francuskiego)Batalie największej z wojen, tom o powstaniu paryskim, s. 10.. Jak większość La Résistance FTP w strefie północnej skupiło się na rozwoju działalności sabotażowo-dywersyjnej, zaś w strefie południowej na działalności partyzanckiej. Wzrost liczebności oddziałów maquis nastąpił na początku roku 1943 gdy hitlerowcy zaostrzyli pobór na roboty w Rzeszy.