Są to: poważne, wyraźne żądanie dokonania przez lekarzy samobójstwa wspomaganego, żądanie musi być dokonane przez pacjenta będącego w stanie podejmować decyzje, żądanie powinno być wyrażone w sposób jasny, nie budzący wątpliwości co do zamiaru poddania się zabiegowi, może przybrać formę pisemną bądź ustną, żądanie nie jest wiążące dla lekarza, bowiem jest jedynie upoważnieniem, żądanie musi mieć charakter trwały, a nie przejściowy, lekarz musi sprawdzić czy decyzja nie jest wynikiem chwilowego impulsu bądź chwilowej depresji, cierpienie musi być nie do wytrzymania i musi przekraczać wytrzymałość pacjenta, który sam określa poziom bólu, który weryfikuje lekarz w wywiadzie. Cierpienie to może być wywołane bólem fizycznym, jak i dolegliwościami natury psychicznej, zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego z 21 czerwca z 1994 pacjent nie musi być w stanie pre-agonalnym, pacjent powinien dysponować dokładną i nie budzącą wątpliwości wiedzą o swoim stanie zdrowia i prognozach na przyszłość, w tym także o możliwych alternatywnych rozwiązaniach, zgodnie z wymogiem zasady subsydiarności konieczne jest aby nie było innego sensownego rozwiązania mającego na celu rozwiązanie tej sytuacji wspomagane samobójstwo musi być prowadzone przez lekarza; uznaje się to za warunek uniknięcia pochopnych decyzji;