Lekarz, który ma dokonać tego czynu musi być przekonany, iż cierpienie tego pacjenta jest długotrwałe oraz ponad jego siły. Owo cierpienie może być zarówno fizyczne, jak i psychiczne, jednak ostateczną decyzje podejmuje lekarz, który wcześniej jest obowiązany do przedstawienia możliwych alternatyw nie obejmujących samobójstwa wspomaganego. Jednak ustawa wyraźnie zaznacza, iż pacjent i lekarz muszą być przekonani o tym, że nie istnieje inny sposób, który mógłby poprawić jakość życia tej osoby. Dodatkowo ustawa wymaga, aby lekarz prowadzący pacjenta skonsultował się z innym niezależnym lekarzem w celu wydania opinii dotyczącej tej osoby. Wymóg konsultacji z innym lekarzem ma chronić przed nieuzasadniający i pochopnym pozbawieniem kogoś życia.
Ustawa jednoznacznie określa kto może ubiegać się o dokonanie samobójstwa wspomaganego. Przede wszystkim musi być to osoba, która ukończyła 18 rok życia. Jednak ustawa przewiduje, iż małoletni, który ukończył 16 rok życia, a nie ukończył 18 roku życia i jest świadomy powagi konsekwencji jakie wiążą się z podjętą przez niego decyzją, może ubiegać się o dokonanie samobójstwa wspomaganego. W tym wypadku w procesie decyzyjnym biorą udział rodzice lub opiekun prawny.