Do zespołu należała jego siostra Bela („śpiewa jak słowik”, pisał Lutek), kuzyn Fred (akompaniował na pianinie i był kierownikiem muzycznym) oraz znajomi: Stefa Szczęśliwa, Hejnesznajderowa, Helena Kolska, Mordkowicz, Marysia Pikówna, Paulina Szladkowska, Seweryn Różaner i inni. Młodzi spotykali się w mansardzie Pani Sz., czyli Sury Szczęśliwej (mamy Stefci) przy ulicy Krzyżowej. W skład zespołu wchodził także prezes teatru, pochodzący z Łodzi Artur Kahan oraz kierownik literacki, Adam Lichtenstein (ur. 16 czerwca 1924 roku). Artyści przedstawiali przede wszystkim sztuki rewiowe, ponieważ, jak twierdził Lutek, na inscenizowanie polskiej literatury romantycznej, którą kochał, nie posiadali odpowiednich środków finansowych (rekwizyty, dekoracje). Lutek pełnił w teatrze funkcję aktora i reżysera. W trudniejszych sztukach pomagał mu ojciec, który w młodości prowadził w Tomaszowie amatorski teatr i uczył między innymi Klarę Segałowicz (Lutek wraz z ojcem odwiedzili Segałowicz w Warszawie w 1940 roku). Teatr zaprzestał działalność z powodu epidemii tyfusu oraz pogarszających się warunków w getcie w październiku 1941 roku.