Na mistrzostwach Europy w 1969 w Atenach Bratczikow zdobył srebrny medal w sztafecie 4 × 400 metrów (sztafeta radziecka biegła w składzie: Jewgienij Borisienko, Sawczuk, Zorin i Bratczikow) oraz zajął 5. miejsce w finale biegu na 400 metrów.
Zwyciężył w biegu na 400 metrów i w sztafecie 4 × 400 metrów na pierwszych halowych mistrzostwach Europy w 1970 w Wiedniu. Sztafeta radziecka w składzie: Borisienko, Zorin, Sawczuk i Bratczikow ustanowiła wówczas halowy rekord świata czasem 3:05,9. Zdobył srebrny medal w sztafecie 4 × 400 metrów (w tym samym składzie) na letniej uniwersjadzie w 1970 w Turynie.
Zdobył srebrny medal w sztafecie 4 × 400 metrów (w składzie: Bratczikow, Siemion Koczer, Sawczuk i Borisienko) oraz brązowy medal w biegu na 400 metrów na halowych mistrzostwach Europy w 1971 w Sofii. Na mistrzostwach Europy w 1971 w Helsinkach zajął 7. miejsce w biegu na 400 metrów i 4. miejsce w sztafecie 4 × 400 metrów.
Był mistrzem ZSRR w biegu na 200 metrów w 1969, w biegu na 400 metrów w 1969 i 1971 oraz w sztafecie 4 × 400 metrów w 1968 i 1969, wicemistrzem w sztafecie 4 × 400 metrów w 1970,