Opis obrazu Goya wybrał scenę, w której Franciszek Borgiasz żegna się ze swoją rodziną i dworem, ponieważ wstępuje do zakonu. Kompozycja jest pozioma, przypominająca fryz, Goya zaznacza jednak kilka przestrzennych planów. W centrum znajduje się święty stojący u wrót swojego pałacu w Gandii, na szczycie schodów, które dodają scenie monumentalności. Obejmuje najstarszego syna-dziedzica i na nich skupia się wzrok innych postaci. Jego drugi syn Juan obserwuje scenę obrócony plecami do widza. Mały paź w żółtym stroju płacze nad odejściem pana, podobnie jak dama po lewej stronie wycierająca twarz chusteczką.
Architektura tła podkreśla patos sceny, pogłębiony dodatkowo przez efekt światłocienia. Stroje są typowe dla czasów króla Filipa III, wnuka Karola V, któremu służył święty. Ten anachronizm powtarza się w malarstwie historycznym Goi, który wybrał modę z czasów Filipa III jako częsty punkt odniesienia. Malarz wyeliminował jednak białe kryzy, które pojawiły się na rysunku i szkicu przygotowawczym, ponieważ te kołnierze były noszone dopiero pod koniec XVI wieku, wiele lat po śmierci świętego. Obraz jest uważany za preromantyczny ze względu na podobieństwa do romantycznych dzieł historycznych z następnego stulecia. Goya prawdopodobnie zatrudnił modeli, których malował z natury.