Pierwszymi zbudowanymi w Niemczech parowcami z napędem śrubowym były: Erbcrossherzog Friedrich Franz – wodowanie: 9 września 1851, rejs próbny: 26 listopada 1851; prędkość: 9,25 węzła, nośność: 229 ton Grosspürst Constantin – wodowanie: 23 grudnia 1851, przekazanie do eksploatacji: maj 1852 Oba parowce już od tego roku oferowały pasażerom regularną usługę – rejsy co 14 dni w obu kierunkach, w eleganckich kajutach.
W latach 1853–1860 stocznię opuściło ponad 20 kolejnych jednostek. Do 1875 roku, w stopniowo przekształcanych stoczniach (Zeltz & Tischbein, Albrecht Tischbein i Hansa-Werfte) wybudowano ok. 30 statków. Spośród nich bywa wyróżniany Rostock (1872) – pierwszy parowiec z podwójnym napędem śrubowym (projekt Tischbeina), który pływał między Rostockiem a Szwecją do 1886 roku.
Żelazne parowce budziły niewielkie zainteresowanie armatorów, którzy chętniej kupowali tańsze statki drewniane. Albrecht Tischbein skierował działalność swojego zakładu (Maschinenbauanstalt und Schiffswerft A. Tischbein, Rostock) na naprawy różnych maszyn parowych i innych maszyn energetycznych oraz wytwarzanie innych urządzeń, takich jak maszyny rolnicze, wyposażenie cukrowni itp.. thumb|120px|Port Rostock, Tischbein pozostał dyrektorem do 1876 roku. Zmarł w Rostocku 22 marca 1881 roku.