1 sierpnia 1914 został zmobilizowany do armii rosyjskiej, a jego dalsza służba przedstawiała się następująco: Wydział Ewakuacyjny Frontu Zachodniego (1914), 14 Małorosyjski Pułk Dragonów (1915), 10 Armia Imperium Rosyjskiego (wykonawca robót fortyfikacyjnych), od 15 listopada 1917 I Korpus Polski w Rosji (od 23 września 1917, dowódca plutonu w Kompanii Inżynieryjnej 3. Dywizji Strzelców Polskich, awansowany na podporucznika).
Po likwidacji korpusu powrócił w maju 1918 do Polski i brał udział w rozbrajaniu sił niemieckich w Kaliszu (11 listopada 1918). Został komendantem tego miasta i sformował batalion piechoty. Dalej jego kariera w Wojsku Polskim przebiegała następująco: intendent w 1. Pułku Inżynieryjnym w Warszawie (8 grudnia 1918 14 stycznia 1919), dowódca 2. kompanii w I Baonie Saperów Wielkopolskich (oddelegowany do Poznania z dniem 14 stycznia 1919), 15 marca 1919 delegowany do Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska, gdzie jako szef sztabu przygotowywał grunt pod powstania śląskie, awans na kapitana z dniem 23 maja 1919.