Wawrzyniec Pucher (ur. 2 lipca 1875 w Łaziskach Górnych, zm. 19 października 1941 w Bytomiu) – polski duchowny katolicki, działacz społeczny i narodowy na Górnym Śląsku, szambelan papieski, wieloletni proboszcz parafii NMP w Piekarach Śląskich.
Życiorys thumb|Tablica pamiątkowa w kościele pw. św. Antoniego z Padwy w Katowicach-Dąbrówce Małej Był synem chałupnika Michała i Marii z domu Góralczyk. Miał brata Pawła (także został duchownym). W latach 1877–1887 uczył się w gimnazjum w Bytomiu, gdzie zdał maturę 20 marca 1887. Następnie studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Był wówczas słuchaczem wykładów z literatury polskiej. Należał do „Kółka Polskiego” (był także jego prezesem). Przyjął święcenia kapłańskie 22 czerwca 1901. Został mianowany wikarym w parafii św. Szczepana w Bogucicach, gdzie pracował od 2 października 1901. Działał jako duszpasterz młodzieży. W 1911 został wyznaczony na organizatora nowej parafii w Dąbrówce Małej, a w 1912 został jej pierwszym proboszczem (mimo sprzeciwu nadprezydenta Prowincji Śląskiej ze względu na jego propolską postawę i działalność).