thumb|Plan okolic dzielnicy żydowskiej z 1907 r. Dzielnica żydowska w Poznaniu – obszar w północno-wschodniej części średniowiecznego Poznania, zamieszkiwany od czasów lokacji do 1939 roku przez społeczność żydowską.
Położenie Poznańska dzielnica żydowska powstała w zachodniej części przedlokacyjnej osady św. Gotarda, tj. w okolicach dzisiejszej ulicy Żydowskiej. Choć w wykazach ewidencyjnych nie figurowała jako osobna dzielnica, nie została otoczona murem ani nie przestrzegano zakazu najmu domów chrześcijańskich w pobliżu getta, w rzeczywistości była dość odrębna terytorialnie. Jej centrum stanowił odcinek ulicy Żydowskiej na północ od ulicy Kramarskiej, ciągnący się aż do murów miejskich. Obejmowała parcele od wschodniej pierzei ulicy Wronieckiej do wschodniej pierzei ulicy Szewskiej oraz zabudowę ulicy Dominikańskiej.
Dawniej w jej wschodniej części, między kościołem karmelitów a klasztorem dominikanów, wznosił się ostaniec Złotej Góry. Przez swoje położenie była nazywana również Górą Żydowską, natomiast określenie Góra Pogrzebowa może wskazywać na lokalizację pierwszego kirkutu na terenie Poznania. Wzniesienie splantowano prawdopodobnie w drugiej połowie XVIII wieku.