Domy szlacheckie na Rynku i głównych ulicach miasta pojawiły się dopiero pod koniec średniowiecza.
Około 1537 roku w murze miejskim, u wylotu ulicy Żydowskiej powstała Furta Żydowska – przejście, prowadzące z dzielnicy żydowskiej przez zamieszkane przez Żydów przedmieścia Bramy Wronieckiej do rzeźni nad Wartą.
W 1538 Zygmunt I Stary potwierdził umowę z poznańskim kahałem, dotyczącą posiadania 28 domów. Wtedy też pojawia się pierwsza wzmianka o żydowskim szpitalu w murach Poznania. W 1558 roku magistrat podpisał ugodę z władzami kahału, umożliwiającą Żydom posiadanie w swojej dzielnicy 83 domów, podczas gdy wszystkie poprzednie zgody zezwalały jedynie na 49 domostw. Zakazano jednak zamieszkiwania wykuszy i murów miejskich. W 1619 dzielnicę żydowską zamieszkiwało ok. 2000 osób, a średnia gęstość zaludnienia wynosiła 16,5 osoby, czyli 5 gospodarstw na jeden zamieszkany budynek, podczas gdy w pozostałych częściach miasta jeden dom mieścił około 1,6 gospodarstwa. Na terenie getta występowała również duża rozpiętość liczby osób zamieszkujących jeden budynek: było to od 2 do 13 osób na izbę (2 gospodarstwa). Z czasem ta wartość rosła: w 1779 roku liczba osób zamieszkujących jeden dom wynosiła 33. W październiku 1619 Żydzi zamieszkiwali 134 domy i kamienice, z czego 22 były wynajmowane od szlachty.