Kolejny pożar w 1764 zniszczył 76 domów, ponownie zespół trzech synagog przy ul. Żydowskiej i pochłonął wiele ofiar, wskutek czego gmina żydowska w Lesznie przez kilkanaście lat wiodła prym wśród kahałów wielkopolskich. Na skutek pożaru 15 kwietnia 1803 spłonęło 276 domów, a 5180 osób (w tym ok. 600 Żydów) straciło dach nad głową. Zezwolono im wówczas na osiedlanie się w innych dzielnicach, jednak większa część społeczności żydowskiej podjęła się odbudowy swoich domostw. W trakcie odbudowy zniszczonego getta i okolic, podjęto decyzję o likwidacji wschodniego odcinka ulicy Mokrej (od Żydowskiej do Szewskiej), na rzecz ulicy Dominikańskiej.
W 1931 roku w Poznaniu mieszkały 1954 osoby wyznania mojżeszowego, z czego 1604 – w śródmieściu. 894 osoby podawały język żydowski jako ojczysty. 30 października 1939 Heinrich Himmler wydał nakaz wysiedlenia wszystkich Żydów z terenu Wielkopolski. Pierwsza wywózka z obozu przejściowego na Głównej do Generalnego Gubernatorstwa miała miejsce 12 grudnia tego samego roku. W czerwcu 1946 w Poznaniu przebywało 343 Żydów, z czego większość z nich opuściła Polskę jeszcze w tym samym roku. Gminę żydowską udało się odrodzić dopiero w 1999 roku.