Obraz został namalowany w 1884 roku, kiedy José Moreno Carbonero przebywał na stypendium akademii w Rzymie. Został nagrodzony pierwszym medalem na Krajowej Wystawie Sztuk Pięknych w tym samym roku. Przedstawia scenę nawrócenia św. Franciszka Borgiasza, która stała się częstym tematem dla malarzy (m.in. Święty Franciszek Borgiasz nad ciałem cesarzowej Izabeli Mariana Salvadora Maelli). Moreno Carbonaro przedstawił moment przekazania ciała cesarzowej mnichom w Grenadzie i reakcję Franciszka Borgiasza na widok zmarłej w otwartej trumnie.
Opis obrazu Kompozycja służy budowaniu melodramatycznej narracji. Znaczną część obrazu zajmuje biały katafalk ułożony ukośnie w kierunku pierwszego planu, przyciągający uwagę widza. Jest pokryty grubą, białą tkaniną z haftem cesarskiego orła. Mężczyzna, który otwiera trumnę, zakrywa nos przed nieznośnym odorem rozkładającego się ciała. Cesarzowa ma ręce złożone na piersi, a biały welon zakrywa część jej twarzy. Widoczny profil, pomimo zaawansowanego stanu rozkładu, świadczy o urodzie za życia. Głęboko poruszony książę opiera się na ramieniu zaufanego rycerza, dając wyraz absolutnego oddania swojej władczyni. Jego żona, dama dworu zmarłej cesarzowej, stoi po lewej stronie i ukrywa zapłakaną twarz w dłoniach.