Od 1940 do 1945 kierowała poradniami dziecięcymi i młodzieżowymi w Warszawie. Uczestniczyła w tajnym nauczaniu. Przed wybuchem powstania warszawskiego wywiozła do Stoczka Łukowskiego osiemdziesiąt dzieci, które częściowo osierocone po powstaniu stały się pensjonariuszami założonego przez nią w Stoczku domu dziecka. W końcu 1945 i w 1946 założyła jeszcze podobne placówki w Bartoszewie, Lucieniu i Sierakówku.
W 1947 otrzymała stopień magistra filozofii w zakresie pedagogiki społecznej na Uniwersytecie Łódzkim (praca Wyniki badań w zastępczych rodzinach łódzkich). Była potem starszym asystentem w Katedrze Pedagogiki Społecznej Uniwersytetu Łódzkiego. Od 1946 pracowała również w Miejskiej Pracowni Psychologicznej w Łodzi.
Doktoryzowała się na Uniwersytecie Warszawskim w 1962 (praca: Dzieci, młodzież i alkoholizm rodziców). Od 1957 do 1964 pracowała w Poradni Zawodowej dla Młodzieży w ramach łódzkiego kuratorium oświaty. Była tam wychowawcą psychologiem do przejścia na emeryturę, która nie była końcem jej zawodowej drogi – potem pracowała nadal, m.in. w łódzkiej izbie wytrzeźwień. Była również aktywnym członkiem Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. Po 1972 prowadziła w swojej parafii seminaria, m.in. na temat życia i pracy Janusza Korczaka i Alberta Schweitzera.