Strumień ciepłego światła skupia się na dekolcie kobiety, a rozproszone światło ma źródło w tle. Podobny efekt świetlny ma obraz Rozmawiające kobiety. Pomimo że postać jest nieruchoma, jej postura ma cechy kontrapostu: jedna noga jest zgięta, a druga wyprostowana, podobnie jak ręce. Ze względu na posturę i strój obraz jest porównywany do późniejszego Portretu markizy Santa Cruz i obrazów Maja naga i Maja ubrana. Cechy wspólne takie jak postura i światło mają także obrazy Śpiąca kobieta i Pokutująca Maria Magdalena Gaspara Becerry. Temat snu często pojawia się w twórczości Goi – w sposób dosłowny np. na projekcie do tapiserii Praczki lub alegoryczny np. Gdy rozum śpi, budzą się demony.
Obraz może także przedstawiać alegorię lata; być może istniały pozostałe trzy pory roku. Świadczy o tym bogaty strój – czerwony płaszcz i biała suknia oraz słoma będąca aluzją do żniw należą do ikonografii lata. Podobnie przedstawiano także boginię Ceres, śpiącą na polu lub w pobliżu źródła.
Proweniencja Obraz pochodzi z kolekcji Francisca Acebala y Arratii, który prawdopodobnie kupił go od syna Goi, Javiera. Odziedziczył go Antonio Mac-Crohon, którego prywatna kolekcja znajdowała się w Madrycie.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Obrazy Francisca Goi w kolekcjach prywatnych Kategoria:Obrazy w hiszpańskich kolekcjach prywatnych