Franciszek Próchnicki (ur. 1847 w Brzeżanach, zm. 31 października 1911 we Lwowie) – polski nauczyciel polonista, pedagog, dydaktyk, działacz oświatowy.
thumb|240px|Grobowiec Franciszka i Wandy Próchnickich
Życiorys Urodził się w 1847 w Brzeżanach. W tym mieście ukończył C. K. Gimnazjum. Studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego pod kierunkiem prof. Antoniego Małeckiego. Podczas studiów od 1868 do 1870 był dwukrotnie prezesem Czytelni Akademickiej. Po studiach krótko pracował w redakcji „Gazety Lwowskiej”.
Następnie został nauczycielem. Od 1873 pracował w macierzystym gimnazjum brzeżańskim jako nauczyciel języka polskiego. Od 1874 był zatrudniony w C. K. Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie jako nauczyciel, później profesor, wykładający język łaciński, język polski, kaligrafię. Był kierownikiem filii tego gimnazjum od 1890 przez dwa lata, a 4 marca 1892 został mianowany dyrektorem samoistnego C. K. V Gimnazjum we Lwowie (tzw. „bernardyńskie”), faktycznie pełniący stanowisko od początku roku szkolnego w 1893. W tej szkole uczył języka polskiego. W 1903 otrzymał tytuł c. k. radcy rządu. Z początkiem roku szkolnego 1905/1906 ustąpił ze stanowiska i został przeniesiony w stan spoczynku. Przy tej okazji otrzymał od C. K.