W 1899 przeprowadził się do Poznania, gdzie uruchomił prywatną lecznicę chorób oczu (najpierw pod adresem Marcinkowskiego 17, później Kantaka 2) oraz zaczął pracować bez pensji jako lekarz w Szpitalu Dziecięcym św. Józefa (dziś to Szpital przy ul. Krysiewicza w Poznaniu; pracował tam do końca życia; prowadził też później zajęcia dydaktyczne w ramach Uniwersytetu Poznańskiego). W ramach Wydziału Lekarskiego Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, którego był członkiem, prowadził dla studentów wykłady z okulistyki (1919-1920). Od 1921 prowadził wykłady z oftalmoskopii w ramach nowo utworzonego Uniwersytetu Poznańskiego. W 1922 uzyskał habilitację prezentując rozprawę pt. O zaburzeniach czynnościowych nerwów organo-wegetacyjnych i dokrewnych narządów wydzielniczych w stosunku do chorób oka i leczeniu ich wstrząsem na podstawie własnych doświadczeń i spostrzeżeń. W 1927 wydał małą książkę pt. Kilka chwil rozmyślań nad żywotem Teofila Laënneca, genjalnego lekarza i wielkiego chrześcijanina. Nominację na profesora tytularnego Uniwersytetu Poznańskiego otrzymał w 1928. W kwestiach politycznych poglądy miał narodowo-konserwatywne.
Życie prywatne Ożenił się z Ireną, z domu Kapuścińską, córką Bolesława Kapuścińskiego. Był szwagrem Witolda Kapuścińskiego.