W 1918 powróciła z rodziną do Polski i pracowała w zarządzie Towarzystwa Gniazd Sierocych. W latach 1923–1927 mieszkała w Kielcach, gdzie mąż był wojewodą. Zajmowała się organizowaniem pomocy społecznej. W Stradomiu, dzięki jej zabiegom otwarto zakład opieki społecznej dla dzieci z jaglicą (na pięciuset podopiecznych). Zorganizowała również pierwszy w Polsce zakład wychowawczy dla dzieci trudnych w Herbach. Dla dzieci z gruźlicą gruczołową otwarła prewentorium w Rabsztynie.
W 1927 zmarł jej mąż i wróciła do Warszawy. Do 1929 pracowała w Polskim Komitecie Opieki nad Dzieckiem. Była sekretarzem Polskiego Komitetu Międzynarodowych Konferencji Służby Społecznej i konferencje takie współorganizowała. W 1928 była jedną z organizatorek wystawy służby społecznej w Paryżu. Prowadziła wykłady w Państwowym Instytucie Pedagogiki Społecznej i kierowała praktykami na Wolnej Wszechnicy Polskiej. Od 1929 do 1932 była korespondentką przedsiębiorstwa Block-Brun. Od 1932 do 1944 była pracownicą zarządu miasta st. Warszawy (instruktorka i kierowniczka II Ośrodka Zdrowia i Opieki Społecznej na Ochocie). Wespół z Heleną Radlińską wprowadzała tu nowatorskie rozwiązania systemowe.