thumb|Tablica pamiątkowa ku czci ks. Jakuba Dymitrowskiego i jego towarzyszy walki z ZWZ w kościele św. Jadwigi Królowej w Krakowie Jakub Dymitrowski (oryg. pisownia Jakób Dymitrowski, ur. 20 września 1886 w Wałowej, zm. w listopadzie 1941 we Lwowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, prałat, dziekan bełski w latach 1925–1941, wicedyrektor Seminarium Duchownego Archidiecezji Lwowskiej, uczestnik polskiego ruchu oporu podczas II wojny światowej, stracony przez hitlerowców w 1941 r.
Życiorys Urodził się 20 września 1886 r. we wsi Wałowa na Bukowinie w bardzo religijnej polskiej rodzinie. Rodzicami byli Władysław Dymitrowski oraz Maria Dymitrowska z domu Dziwińska. Szkołę powszechną ukończył w Czerniowcach, tam też rozpoczął naukę w miejscowym Gimnazjum, którą kontynuował we Lwowie w II Gimnazjum z polskim językiem nauczania. Uzyskał maturę w 1906 r. i wtedy też wstąpił do Seminarium Duchownego Archidiecezji Lwowskiej, równocześnie ze studiami na Wydziale Teologii Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie. W 1909 r. uzyskał diakonat, a w 1912 r. przyjął święcenia kapłańskie z rąk metropolity lwowskiego Józefa Bilczewskiego.