rocznicę przeniesienia obrazu Matki Bożej Bełskiej na Jasną Górę.
Po wybuchu II wojny światowej ks. Dymitrowski aktywnie angażował się w działalność polskiego podziemia, m.in. organizując pomoc dla uchodźców, którzy wyniku działań wojennych 1939 r. stracili swoje domostwa, a później skreślając najmłodszych mieszkańców Bełza z list przeznaczonych do wywózki na roboty do Rzeszy. Wraz z byłym wojskowym, hallerczykiem por. Józefem Grossem, saperem Wojska Polskiego sierż. Janem Bugno, radiotelegrafistą st. szer. Teofilem Glińskim, byłym sędzią Leonem Hortem oraz notariuszem Stanisławem Benińskim zawiązał na początku 1941 r. bełską komórkę ZWZ-u. Zorganizowała ona m.in. kanał przerzutowy do Lwowa i dalej do Europy Zachodniej dla polskich żołnierzy oraz oficerów, którzy po zakończonej kampanii wrześniowej nie poszli do niewoli i byli poszukiwani przez Niemców.
Grupa została rozpracowana przez Gestapo prawdopodobnie w wyniku donosu miejscowego Ukraińca. Pod koniec sierpnia 1941 r. ks. Dymitrowski został aresztowany przez kolaboracyjną ukraińską policję, która przekazała go Niemcom. Po długich torturach, według najbardziej prawdopodobnej wersji dziekan bełski został rozstrzelany wraz z innymi więźniami na dziedzińcu więzienia przy ul. Łęckiego we Lwowie w listopadzie 1941 r.