Kiedy informacje o afgańskiej pilotce pojawiły się w prasie, rodzina Rahmani zaczęła otrzymywać pogróżki od talibów, co zmusiło ją do wielokrotnej zmiany miejsca zamieszkania. Mimo zagrożenia, Rahmani kontynuowała karierę wojskową, a jako instruktor latania, stawała się inspiracją dla innych kobiet w Afganistanie. W latach 2015–2016 przeszła szkolenie na samolotach C-130 Hercules, uzyskując stopień kapitana. W konsekwencji zwróciła się z prośbą do władz amerykańskich o udzielenie jej azylu politycznego. W jej przekonaniu noszenie przez nią munduru spotyka się z wrogością w jej ojczystym kraju. Azyl uzyskała w kwietniu 2018. thumb|240px|Promocja oficerska Niloofar Rahmani w bazie lotniczej Shindand W 2015 została uhonorowana nagrodą International Women of Courage Award. W 2021 opublikowała autobiografię p.t. Open Skies: My Life as Afghanistan's First Female Pilot.
Zobacz też Khatool Mohammadzai
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Afgańskie feministki i feminiści Kategoria:Kobiety w służbie wojskowej (biografie) Kategoria:Ludzie urodzeni w Kabulu Kategoria:Urodzeni w 1992 Kategoria:Autorzy pamiętników i dzienników