Koncepcję opisała w artykule Kilka słów o całości w ramach książki Walka z nieszczęściem (Warszawa, 1933, Obywatelski Komitet Pomocy Społecznej).
Od 1928 do 1935 wprowadzała w życie swój model w ramach Sekcji Pomocy Matce i Dziecku Obywatelskiego Komitetu Pomocy Społecznej, która była wówczas jednostką wzorcową dla innych, podobnych przedsięwzięć. Współpracowała z Czesławem Wroczyńskim. Przebieg swych działań opisała w zaginionej potem pracy Nowe formy opieki społecznej. W latach 1936–1937 przygotowała Kongres Dziecka. Potem (1938) przygotowała koncepcję i zorganizowała Dom Kobiety (ośrodek rehabilitacyjny dla kobiet bezdomnych). Była też współorganizatorką Związku Zawodowego Pracowników Społecznych, który jednak do 1939 nie został zarejestrowany (pozostali współorganizatorzy to Robert Froehlich i Anna Chmielewska).
Podczas okupacji niemieckiej, od 1939 do 1940, zorganizowała spółdzielnię wytwórczą, źródło dochodu dla ludności i wydawcę kenkart. Z końcem 1940 przeprowadziła się do Krakowa, gdzie też działała w spółdzielczości. Pracowała również dla podziemia, m.in. na potrzeby Biura Informacji i Propagandy AK.