Rengakos, Vandoeuvres-Genève 2006, s. 215–248.. Batrachomyomachię cechuje ponadto znacząca kondensacja widoczna m.in. w wykorzystaniu w miniaturowej formie epyllionu licznych schematów epickich oraz redukcji elementów dygresyjnych w tytułowej bitwieBauer M. M., Parody as a Sign of Generic Consciousness: Battle Descriptions in the Pseudo-Homeric „Batrachomyomachia” [w:] Battle Descriptions as Literary Texts. A Comparative Approach, red. J. Luggin i S. Fink, Wiesbaden 2020, s. 143–156. Badacze tacy jak Adrian Kelly wskazują także na uczoność autora przejawiającą się w prawdopodobnej znajomości scholiów, o czym może świadczyć np. ożywienie przez narratora poległych bohaterówKelly A., Parodic inconsistency: some problems in the „Batrakhomyomakhia”, „The Journal of Hellenic Studies” 2009, nr 1, s. 45–51. Ma to nawiązywać do omyłkowego powrotu do żywych Pylajmenesa w Iliadzie, na co zwracali uwagę aleksandryjscy gramatycy.