Seria indywidualnych starć przynosi przewagę raz jednej, a raz drugiej stronie, póki Meridarpaks (Łapikruch) nie zaczyna gromić płazów. W Dzeusie wzbiera współczucie, wobec czego rzuca w myszy gromem, aby żaby nie wyginęły. Nie przynosi to żadnego efektu. Ostatecznie decyduje się wysłać żabim wojskom wsparcie w postaci krabów. Są one na tyle groźnymi przeciwnikami, że myszy zostają zmuszone do ucieczki, co przypieczętowuje koniec wojny.
Przekłady na język polski Batrachomyomachia stanowiła okazjonalny przedmiot wykładów już w XVI-wiecznej Polsce. Przekład na język łaciński autorstwa Johanna Reuchlina stanowiący przeróbkę tłumaczenia Carla Marsuppiniego dostępny był najpierw w licznych odpisach, a następnie wydany w 1522 r. przez Hieronima Wietora. Inny przekład na łacinę, przygotowany przez Jana Siemuszowskiego, został wydany w 1568 r. w Bolonii.