W maju 1942 objął dowództwo 16 uderzeniowej grupy lotniczej Stawki Najwyższego Naczelnego Dowództwa, a w czerwcu 1942 265 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego walczącej na Południowym i Froncie Północno-Kaukaskim (pełnił tę funkcję z przerwą od listopada 1942 do lutego 1943, gdy był starszym inspektorem Inspekcji Sił Powietrznych Armii Czerwonej), w czerwcu 1943 został dowódcą 320 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego 1 Powietrznej Myśliwskiej Armii Obrony Przeciwlotniczej w Moskwie, od czerwca 1944 do końca wojny był zastępcą dowódcy 215 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego 8 Korpusu Lotnictwa Myśliwskiego w 16, potem 4 Armii Powietrznej na 1 i później 2 Froncie Białoruskim. Brał udział w operacji białoruskiej, wschodniopruskiej, pomorskiej i berlińskiej. Podczas wojny z Niemcami wykonał 64 loty bojowe i stoczył 11 walk powietrznych, strącając osobiście 3 samoloty wroga. Po wojnie dowodził dywizją lotnictwa myśliwskiego w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech (do lutego 1946), w lipcu 1946 został zastępcą dowódcy, a w czerwcu 1947 dowódcą 2 Gwardyjskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego 2 Armii Powietrznej w Południowej Grupie Wojsk (Węgry), w 1949 ukończył kursy przy Akademii Wojskowo-Powietrznej Sił Powietrznych ZSRR.