Później uczestniczył w operacji lwowsko-sandomierskiej (m.in. opanowaniu Kamionki Strumiłowej), operacji wschodniokarpackiej (wrzesień-listopad 1944), wiślańsko-odrzańskiej, dolnośląskiej i berlińskiej, w tym w forsowaniu Łaby na południe od Torgau (21 kwietnia 1945). 24 czerwca 1945 wziął udział w Paradzie Zwycięstwa w Moskwie. Po wojnie nadal dowodził 2 Gwardyjską Dywizją Kawalerii, w sierpniu 1946 objął dowództwo 3 Gwardyjskiej Samodzielnej Brygady Piechoty w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, od marca 1947 do grudnia 1948 studiował w Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, po czym został dowódcą 27 Dywizji Zmechanizowanej 38 Armii w Karpackim Okręgu Wojskowym. Od lutego 1951 do czerwca 1955 dowodził 27 Korpusem Piechoty 13 Armii (od 3 sierpnia 1953 w stopniu generała porucznika), później 38 Armią w Iwano-Frankiwsku. Od lipca 1957 ponownie pracował w GRU, w którym w październiku 1957 objął funkcję I zastępcy szefa. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym. Jego imieniem nazwano ulicę we Władykaukazie.