Cowles określił ich czaszki jako zbyt odmienne, by zachodziło bliskie pokrewieństwo między tymi gatunkami.
Wiele maskareńskich ptaków, w tym dodo, wywodzi się od południowoazjatyckich przodków, toteż Julian Hume zaproponował takie założenie dla wszystkich papug. Poziom wody w ocenie w plejstocenie był niższy niż w holocenie, stąd zwierzęta mogły kolonizować ówcześnie mniej odizolowane wyspy. Mimo że większość wymarłych maskareńskich papug jest słabo znana, szczątki subfosylne wskazują na podobieństwa między nimi, jak stosunkowo duże głowy i dzioby, zredukowane kości obręczy kończyny górnej i mocna budowa kości kończyn dolnych. Hume sugerował, że mogą pochodzić z tej samej radiacji w obrębie plemienia Psittaculini. Przypuszczenia oparł na teoriach związanych z cechami morfologicznymi i fakcie, że papugi Psittacula skolonizowały wiele innych wysp Oceanu Indyjskiego. Papugi Psittaculini mogły kolonizować te tereny kilkukrotnie, albowiem wiele z gatunków jest tak wyspecjalizowanych, że mogły ewoluować już wcześniej na wyspach powstających w obrębie plam gorąca.