Feliks Gryziecki (ur. 1837 we Lwowie, zm. 3 lipca 1923 tamże) – polski prawnik, karnista, profesor zwyczajny, rektor Uniwersytetu Lwowskiego.
Życiorys Feliks Gryziecki urodził się w 1837 we Lwowie. W tym mieście ukończył w 1857 r. gimnazjum, a następnie studia na Wydziale Prawa i Umiejętności Politycznych Uniwersytetu Lwowskiego. W 1862 uzyskał tamże tytuł doktora praw. Od 1859 r. odbywał praktykę przygotowawczą w sądzie (aplikację) jako auskultant. Potem podjął pracę w C. K. Prokuratorii Państwa (czyli prokuraturze), by w 1866 r. powrócić do sądu, ale jako sędzia. Jako urzędnik C. K. Prokuratorii Państwa (prokurator) był oskarżycielem publicznym w sądach lwowskich oraz w Złoczowie i w Stanisławowie.
W kwietniu 1867 r. został pierwszym wykładowcą prawa karnego w języku polskim na Wydziale Prawa i Umiejętności Politycznych Uniwersytetu Lwowskiego. W lutym 1869 r. habilitował się (uzyskał prawo wykładania) z zakresu prawa i procesu karnego na podstawie niepublikowanej rozprawy pt. O oszustwie i fałszerstwie na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, była to, w okresie autonomicznym, pierwsza habilitacja z prawa karnego w języku polskim. W 1872 r. habilitował się także z zakresu prawa politycznego (konstytucyjnego), które wykładał (obok prawa i procesu karnego) do 1889 r. (czyli do profesury Stanisława Starzyńskiego).