Aby zapewnić prawidłowy lot szybowca na holu i jego położenie względem holującego samolotu w zakresie prędkości od 150 do 600 km/h, zastosowano automatyczne przestawianie statecznika wysokości.
Sterowanie miało odbywać się przy pomocy membrany poddanej działaniu ciśnienia dynamicznego przekazywanego od sondy, umieszczonej na końcu statecznika pionowego. Ruchy membrany przenoszone były na krzywkę, która powodowała przestawianie statecznika wysokości odpowiednio do prędkości lotu. W odległości 2,5 km od skraju lotniska na osi pasa startowego miało nastąpić odczepienie szybowca, który miał sam lądować na przytwierdzonej pod kadłubem płozie. Jednak ta ostatnia faza lotu stwarzała duże prawdopodobieństwo zejścia szybowca z trajektorii lotu, spowodowanej asymetrią wskutek np. postrzelenia celu lub silnego podmuchu wiatru. Z tego powodu szybowiec-cel nie doczekał się realizacji i pozostał jako projekt techniczny.
Bibliografia oraz Tom 2 . Andrzej Morgała, Polskie samoloty wojskowe 1945-1980, wydawnictwo MON, 1981.
Kategoria:Cele latające Kategoria:Szybowce