Dopiero od drugiej połowy XVI wieku silnie zaznaczyła się tendencja do usuwania utworów mięsopustnych z powodu trudności w przezwyciężeniu tradycji zabaw karnawałowych przypominających o niepożądanych katolickich zwyczajach.

Zwłaszcza, że konwencje karnawałowe oraz dramaturgia związana z mięsopustem po stronie katolickiej trwały, co głównie zawdzięcza się wpływowi edukacji zakonnej, w szczególności zakonu jezuitów. W sztukach zapustnych coraz silniej jawiła się funkcja dydaktyczna i społeczna, piętnowanie pijaństwa, niegodnych zabaw i rozwiązłości i dzięki temu przeciwdziałanie rozkładowi życia społecznego. Wynikało z tego, że jedynymi rozwiązaniami pozytywnymi są rozwiązania religijno-moralne, których kulminacja nastąpiła około połowy XVIII wieku, kiedy występy jezuici kończyli wezwaniem do udziału w czterdziestogodzinnym nabożeństwie pokutnym, jako przeciwwadze dla zapustnych pijatyk. Właśnie do XVIII wieku konwencje komedii mięsopustnej pozostawały żywe, bardzo silnie przekształcone przez dopasowanie do zamierzeń dydaktycznych teatru szkolnego prowadzonego przez jezuitów.

Utwory Najważniejsze utwory zaliczane do komedii mięsopustnych: Komedyja o Mięsopuście ok. 1550 Tragedia żebracza przed 1551 Dziewosłąb dworski ok. 1620 Marancyja ok.