Istniejące ukraińskie grupy prawosławne i rzymskokatolickie spoglądają na rodzimowierstwo słowiańskie z niepokojem i wrogością, podczas gdy warstwy wykształcone i inteligencja skłaniają się raczej do postrzegania go jako marginalną część ruchu skrajnych konserwatystów o zabarwieniu antysemickim i ksenofobicznym.
Ruch rodzimowierczy posiada również swoją reprezentację w diasporze ukraińskiej; przykładem jest organizacja Ognisko Rodowe Rodzimej Prawosławnej Wiary, która powołała oddziały w Mołdawii i Niemczech. Na Ukrainie, podobnie jak w Rosji, rodzimowierstwo cieszy się dużą popularnością wśród Kozaków; badacze Pilkington i Popov powołują się na wypowiedź rosyjskiego Kozaka, zdaniem którego na Ukrainie łatwiej spotkać Kozaka-rodzimowiercę niż Kozaka-chrześcijanina.
Ukraińscy i rosyjscy rodzimowiercy w czasie wojny w Donbasie Rodzimowierstwo słowiańskie odegrało istotną rolę w trakcie konfliktu na wschodzie Ukrainy, włączając w to wielu rodzimowierców tworzących lub przystępujących do jednostek militarnych. Niektórzy z nich – na przykład ci z Batalionu Swarożyc – walczyli w interesie Rosji, podczas gdy inni – jak ci z Batalionu „Azow” – stali po stronie Ukrainy.