Przeciwnie, źródło pola jest tylko w jednym położeniu: w stanie (z prawdopodobieństwem 1/2) lub w stanie (z prawdopodobieństwem 1/2).
Zastosowania Do najważniejszych zastosowań półklasycznej teorii grawitacji należy: wyjaśnienie promieniowania Hawkinga, emitowanego przez czarne dziury, wyjaśnienie wytworzenia losowych zaburzeń izotropowości Wszechświata, opisywanych rozkładem Gaussa, które miały wg teorii kosmicznej inflacji pojawić się na w trakcie Wielkiego Wybuchu.
Przypisy
Bibliografia Birrell N.D., Davies P.C.W., Quantum fields in curved space (Cambridge University Press, Cambridge, UK, 1982). Don N. Page, C.D. Geilker, Indirect Evidence for Quantum Gravity, „Phys. Rev. Lett.” 47, 1981, s. 979–982. K. Eppley, E. Hannah, The necessity of quantizing the gravitational field, „Found. Phys.” 7, 1977, s. 51–68. Mark Albers, Claus Kiefer, Marcel Reginatto, Measurement Analysis and Quantum Gravity, „Phys. Rev. D” 78 6/2008, 064051. Robert M. Wald, Quantum Field Theory in Curved Spacetime and Black Hole Thermodynamics. University of Chicago Press, 1994. Półklasyczna teoria grawitacji w arxiv.org